دروغ‌سنجی و حقوق متهم

نوع مقاله : پژوهشی

نویسندگان

1 قاضی دادگستری، دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

چکیده

پیشرفت علوم و تکنولوژی تحولات شگرفی در زمینۀ ادلۀ اثبات دعاوی کیفری ایجاد کرده است به‌گونه‌ای که به‌موازات ادلۀ سنتی طیفی از ادلۀ جدید نمایان گردیده که همگی در کشف حقیقت و حصول قناعت (اقناع وجدانی) مقام قضایی و اتخاذ تصمیمی عادلانه و منصفانه از سوی او تأثیرگذار هستند. در میان این ادله استفاده ازپلی‌گرافی (دروغ‌سنجی) در برخی نظام‌های حقوقی رواج یافته که می‌تواند در تشخیص صدق یا کذب گفتار هر یک از کنشگران فرایند دادرسی مؤثر واقع گردد. همگام با تمسک به این تکنیک نظام‌های حقوقی با داعیۀ حمایت از حقوق متهم به مخالفت با آن پرداخته و به‌کارگیری آن را در تعارض با برخی حقوق و مبانی توجیه‌کنندۀ آن حقوق پنداشته‌اند. ادعای آنان این است که پلی‌گرافی با حق سکوت متهم، کرامت ذاتی و حریم خصوصی روانی او در تعارض می‌باشد حال آنکه اولاً انجام پلی‌گرافی منوط به اعلام رضایت از سوی متهم است و هیچ‌گاه فرد به اجبار تحت این آزمون قرار نخواهد گرفت. ابراز این رضایت ایراد نادیده گرفتن حق سکوت متهم و دخالت در حریم خصوصی روانی او را مرتفع خواهد کرد. از طرف دیگر همیشه نمی‌توان کارکردی منفی برای پلی‌گرافی نسبت به متهم تصور کرد. پلی‌گرافی خاصیتی دو گانه دارد؛ در عین اینکه می‌تواند راهی برای محکومیت متهم باشد ممکن است طریقی برای اثبات بی‌گناهی او محسوب شود. همچنین لزوم حفظ حقوق جامعه و زیان‌دیده از جرم و رجحان منافع عمومی بر منافع خصوصی افراد ایجاب می‌کند تا با ضابطه‌مند ساختن پلی‌گرافی به‌عنوان یک دلیل علمی متقن و اجرای آن از سوی افراد متخصص به مهم‌ترین آرمان فرایند دادرسی کیفری که همان برقراری عدالت است، دست یافت.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Polygraphy and the rights of accused,challenges and solutions

نویسندگان [English]

  • MirReza Salimi 1
  • rajab goldoost jooybari 2
1 Judge, PhD student of criminal law and criminology, Faculty of Law, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran
2 Associate Professor, Department of Criminal Law and Criminology, Faculty of Law, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran
چکیده [English]

Advances in science and technology have created amazing developments in the field of evidence to prove criminal cases, so that in parallel with the traditional evidence, a range of new evidence has emerged, all of which are effective in discovering the truth and obtaining the satisfaction of the judicial authority and making a fair and just decision on his part. Among these arguments, the use of polygraphy has become common in some legal systems, which can be effective in determining the truth or falsity of the speech of each of the actors in the litigation process. Relying on this technique, the legal systems have opposed it by claiming to protect the rights of the accused and have considered its use in conflict with some rights and the principles justifying those rights. Their claim is that polygraphy is in conflict with the defendant's right to silence, inherent dignity and psychological privacy, while first of all, performing polygraphy is subject to the consent of the accused and the person will never be forced to undergo this test. Expressing this consent will remove the objection of ignoring the right of the accused to remain silent and interfering with his psychological privacy. On the other hand, it is not always possible to imagine a negative function for polygraphy towards the accused. Polygraphy has a dual nature; while it may be a way of convicting the accused, it may be a way of proving his innocence. Also, the need to protect the rights of society and victims of crime and the preference of public interests over the private interests of individuals requires that by standardizing polygraphy as a sound scientific reason and its implementation by experts to the most important goal of the criminal process is the establishment Justice is achieved.

کلیدواژه‌ها [English]

  • polygraphy
  • polygraph
  • right of silence
  • privacy

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 11 تیر 1401
  • تاریخ دریافت: 11 آبان 1400
  • تاریخ بازنگری: 27 دی 1400
  • تاریخ پذیرش: 22 دی 1400
  • تاریخ اولین انتشار: 11 تیر 1401