قوه قضائیه مجله حقوقی دادگستری 1735-4358 90 133 2026 03 21 Conflict between Respecting the Client's Interests and the Rights of Third Parties; In light of the Unifying Decision No. 847 of the General Board of the Supreme Court تعارض رعایت مصلحت موکل با حقوق اشخاص ثالث؛ در پرتو رأی وحدت رویه شماره ۸۴۷ هیأت عمومی دیوان عالی کشور 59 85 737483 10.22106/jlj.2025.2064425.6335 FA محمدرضا گنج خانلو دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، گروه حقوق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، میبد، ایران نصراله جعفری خسروآبادی دانشیار، گروه حقوق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، میبد، ایران 0000-0002-5960-8622 Journal Article 2025 06 29 The Unifying Decision No. 847 of the General Board of the Supreme Court dated May 14, 2024 addresses the observance of the client's interest in the relations between the lawyer and the client in attorney transactions; however, it fails to take into consideration the rights of a good-faith holder. Despite the emphasis of this decision on observing the client's interest, the ambiguity in dealing with good-faith third parties has given rise to doubts regarding the security of transactions and judicial practice. The aim of this research is to analyze the legal effects of the aforementioned Supreme Court Unifying Decision on the validity of transactions vis-à-vis good-faith third parties and to elucidate the criteria for establishing good faith. This research is based on a descriptive-analytical method. It examines jurisprudential sources, legislation, unifying decisions, and court judgments concerning the subject matter, and adopts a critical approach in analyzing judicial practice. Although Supreme Court Unifying Decision No. 847, by emphasizing the observance of the client’s interest, has recognized the possibility of invalidating a transaction even where the third party is acting in good faith, the theory of “Apparent Loss” has been introduced as a solution for preserving the rights of the third party. This approach can also be observed in certain judicial decisions, and it has been endorsed by the Law on Compulsory Registration of Transactions Concerning Immovable Property enacted in 2024. The results of this research can be effective in strengthening the legal security of transactions and developing clearer rules for determining the good faith of third parties. رأی وحدت رویه شماره ۸۴۷ مورخ ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۳، به موضوع رعایت مصلحــت موکل در روابط بیــن وکیل و موکل در معاملات وکالتــی پرداخته، لیکن توجهی به حقوق دارنده با حسن نیت نداشته است و با وجود تأکید این رأی بر رعایت مصلحت موکل، ابهام در مواجهه با اشــخاص ثالث با حسن نیت، موجب تردیدهایی در امنیت معاملات و رویه قضایی شده است. هدف این پژوهش، تحلیل آثار حقوقی رأی وحدت رویه مذکور بر اعتبار معاملات در برابر اشــخاص ثالث با حسن نیت و تبیین معیارهای احراز حسن نیت است. تحقیق مبتنی بر روش توصیفی - تحلیلی است و منابع فقهی، قوانین، آرای وحدت رویه و آراء دادگاه ها در موضوع مورد بررسی قرار گرفته و با رویکرد انتقادی به بررسی رویه قضایی پرداخته است. اگرچه رأی وحدت رویه ۸۴۷ با تأکید بر رعایت مصلحت موکل، در مواردی که شــخص ثالث با حسن نیت باشــد نیز امکان بطلان معامله را ممکن دانســته، لیکن نظریه «تلف حکمی» راه حلی برای حفظ حقوق شخص ثالث معرفی شده است که در برخی آرای قضایی نیز مشاهده می شود و قانون الزام به ثبت معاملات اموال غیر منقول مصوب ۱۴۰۳نیز بر آن تأکید داشته است. نتایج این پژوهش می تواند در تقویت امنیت حقوقی معاملات و تدوین قواعد روشن تر برای تعیین حسن نیت اشخاص ثالث مؤثر باشد. https://www.jlj.ir/article_737483_8a02129adc20f732b663c28cc7c45893.pdf