الگوهای عقد امانی؛ حصر یا عدم حصر؟! تحلیل و تفسیری نوین از ماده 631 قانون مدنی

نوع مقاله: پژوهشی

نویسنده

گروه حقوق خصوص دانشکده حقوق و علومسیاسی دانشگاه تهران

10.22106/jlj.2019.78109.1869

چکیده

چکیده
یکی از اقسام امانت های مالکی، امانت هایی است که محصول عقد و مولود توافق طرفین ( مالک و امین) است. از مجموع مواد قانون مدنی می توان دوازده نمونه از این نوع امانات را در قالب عقود معین یافت که صریحاً یا تلویحاً مصداق « عقود امانی» شمرده شده اند.
این مقاله در صدد پاسخ به این پرسش مهم و کاربردی است که آیا این مصداق های دوازده گانه جنبه حصری دارند و در نتیجه نمی توان در قالب عقود نامعین بر تعداد آنها افزود یا تنها مثال هایی از عقود معین امانی هستند و مانع از تشکیل عقد امانی بر اساس ماده ده قانون مدنی نمی گردند؟
این سوال ناشی از اختلاف نظر قدیمی بر سر حصر ابواب معاملات یا آزادی اراده در خلق الگوهای معاملاتی جدید نیست. بلکه سرچشمه پیدایش این پرسش، برداشت های متفاوتی است که از ماده 631 قانون مذکور صورت گرفته است؛ برخی طرفدار نظریه حصر عقودامانی شده اند و برخی نیز این ماده را دالّ بر حصر ندانسته اند. نظریه سومی که در این مقاله طرح و اثبات می گردد، این است که ماده 631 « دلالت بر عدم حصر» می کند؛ چیزی بالاتر از « عدم دلالت بر حصر».
نتیجه کاربردی این پاسخ، صحیح و نافذ دانستن گونه های جدیدی از قراردادهای نامعین است که در زمان ما تنوع و رواج فراوان یافته اند و طرفین مایل به ترتب آثار امانت بر آنها هستند.

کلیدواژه‌ها



مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 12 آذر 1398
  • تاریخ دریافت: 05 دی 1396
  • تاریخ بازنگری: 08 بهمن 1397
  • تاریخ پذیرش: 28 بهمن 1397